Panie Przewodniczący

Panie Dyrektorze Generalny

Panie i Panowie Zgromadzeni na Międzynarodowej Konferencji Pracy

W imieniu strony pracowniczej polskiej delegacji na 95. sesję Międzynarodowej Konferencji Pracy chciałbym podziękować władzom Międzynarodowego Biura Pracy za tak kompleksowy i dobrze sporządzony raport. W swym wystąpieniu chciałbym się skoncentrować na kwestii jednego z podstawowych filarów Międzynarodowej Organizacji Pracy – dialogu społecznym. Polska Komisja Trójstronna po latach działania na podstawie Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów i przeżywania w tym czasie wzlotów i upadków, od 2001 roku działa na podstawie ustawy. Wydawało się, że da to impuls do lepszego jej funkcjonowania. Tak się nie stało. Z jednej strony Rząd traktuje Komisję Trójstronną jako ciało które ma autoryzować jego prace, a postawa pracodawców którzy kierują się tylko i wyłącznie swoim interesem a nie szerszym interesem społecznym uniemożliwia osiąganie porozumienia. Taka sytuacja nie pomaga w rozwiązywaniu bolesnych dla naszego kraju problemów przede wszystkim z rozszerzającym się ubóstwem i bezrobociem. Przy 20% bezrobociu trudno mówić o godności pracy i godziwej płacy.

Panie Przewodniczący, Szanowni Zebrani

Żyjemy w kraju z ponad trzymilionowym bezrobociem. Bezrobociem dotykającym szczególnie ludzi młodych. W kraju w którym młodzi ludzie nie tylko mają problemy ze znalezieniem pracy, ale maję również świadomość że zafundowana im reforma emerytalna może nie zapewnić im godziwej starości – dlatego że nie mają możliwości opłacenia składek. Ludzie ci widzą w jak ciężkich warunkach żyją ich dziadkowie, jak nieustabilizowaną sytuację życiową mają ich rodzice, jak ich rodzeństwu nie wypłaca się wynagrodzeń i są świadomi, że ich przyszłość nie stwarza im najciekawszych perspektyw. Jeśli już dostaną pracę, to mają niejednokrotnie takie same problemy jak ich bracia i gdy chcą domagać się swych praw i organizują się w związki zawodowe – tracą pracę lub pod wpływem „przekonujących czynników” rezygnują z zaangażowania w działalność związkową i z przysługujących im praw. Pracując w większości za żenująco niską jak na Europę płacę minimalną, nie mogą dokształcić się zawodowo ponieważ z braku konsensusu trudno jest ustanowić obligatoryjny fundusz szkoleniowy. Cieszę się , że kwestia kształcenia ustawicznego pojawiła się znowu jako jeden z tematów komitetów doraźnych tegorocznej sesji MKP.

Panie Przewodniczący, Szanowni Zebrani

Na koniec chciałbym podzielić się jedną wynikającą z tego wszystkiego konkluzją. Prawa, które tutaj dla nas są oczywiste nie są oczywiste w Polsce w codziennej praktyce. Przerażające jest to, że w czasie gdy popularyzujemy konwencje i zalecenia MOP wśród ludzi młodych słyszy się utopia, bajka, a co to ma wspólnego wspólnego życiem. Taki stan rzeczy jest nie do zaakceptowania. A stan te wypływa z niedostatków dialogu społecznego w Polsce.