KONWENCJA Nr 7
MIEDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY

określająca najniższy wiek dopuszczania dzieci do pracy w marynarce

przyjęta dnia 9 lipca 1920 r. w Genui.
Data wejścia w życie: 27 września 1921 r.
Zrewidowana w 1936 r. przez Konwencję Nr 58 i w 1973 r. przez Konwencję Nr 138.

Ogólna Konferencja Międzynarodowej Organizacji Pracy Ligi Narodów,

zwołana w Genui przez Radę Administracyjną Międzynarodowego Biura Pracy na dzień 15-go czerwca 1920 r.,

postanowiwszy przyjąć pewne wnioski, dotyczące "Zastosowania do marynarzy Konwencji, przyjętej w Waszyngtonie w listopadzie r. ub. w sprawie zakazu dopuszczania do pracy dzieci poniżej lat 14", która to kwestia stanowi trzeci punkt porządku dziennego Genueńskiej Sesji Konferencji, i

doszedłszy do wniosku, że propozycje te winny być ujęte w formę projektu konwencji międzynarodowej,

przyjmuje następujący projekt Konwencji do ratyfikacji przez Członków Międzynarodowej Organizacji Pracy, zgodnie z postanowieniami części o "Pracy" Traktatu Wersalskiego z dnia 28 czerwca 1919 r., Traktatu w Saint-Germain z dnia 10 września 1919 r.,Traktatu w Neuilly z dnia 27 listopada 1919 r. i Traktatu w Grand Trianon z dnia 4-go czerwca 1920 r.

Art. 1.
Przy stosowaniu niniejszej Konwencji wyraz "statek" oznacza wszelkie okręty, statki lub łodzie jakiegokolwiek bądź rodzaju, używane w żegludze morskiej, bez względu na to, czy są własnością publiczną czy prywatną, z wyjątkiem okrętów wojennych.

Art. 2.
Dzieci poniżej lat czternastu nie mogą być zatrudniane na jakichkolwiek statkach, z wyjątkiem tych, na których pracują wyłącznie członkowie tej samej rodziny.

Art. 3.
Przepisy artykułu 2 nie mają zastosowania do pracy dzieci na statkach szkolnych, o ile praca ta jest zezwolona i nadzorowana przez władzę publiczną.

Art. 4.
Dla ułatwienia kontroli nad wykonywaniem przepisów niniejszej Konwencji, każdy kapitan lub pracodawca winien prowadzić rejestr zaciągowy wszystkich osób poniżej lat 16, pracujących na statku ze wskazaniem daty ich urodzenia.

Art. 5.
Każdy Członek Międzynarodowej Organizacji Pracy, ratyfikujący niniejszą Konwencję, zobowiązuje się do stosowania jej w tych ze swoich kolonii, protektoratów i posiadłości, które nie rządzą się zupełnie samodzielnie:
a) z wyjątkiem tych, w których warunki miejscowe nie pozwalają na stosowanie tych przepisów;
b) z zastrzeżeniem, że można poczynić zmiany, jakie okażą się niezbędne dla przystosowania tych przepisów do warunków miejscowych. Każdy Członek winien zawiadomić Międzynarodowe Biuro Pracy o swych postanowieniach co do każdej ze swych kolonii, protektoratów czy posiadłości, które nie rządzą się zupełnie samodzielnie.

Art. 6.
Urzędowe ratyfikacje niniejszej Konwencji, zgodnie z warunkami, przewidzianymi w części XIII Traktatu Wersalskiego z dnia 28 czerwca 1919 r., Traktatu w Saint-Germain z dnia 10 września 1919 r., Traktatu w Neuilly z dnia 27 listopada 1919 r. i Traktatu w Grand-Trianon z dnia 4-go czerwca 1920 r. winny być przesłane Sekretarzowi Generalnemu Ligi Narodów celem zarejestrowania.

Art. 7.
Z chwilą, gdy ratyfikacje dwóch Członków Międzynarodowej Organizacji Pracy zostaną zarejestrowane w Sekretariacie, Sekretarz Generalny Ligi Narodów poda ten fakt do wiadomości wszystkich Członków Międzynarodowej Organizacji Pracy.

Art. 8.
Niniejsza Konwencja wejdzie w życie z dniem dokonania tej notyfikacji przez Sekretarza Generalnego Ligi Narodów; obowiązywać ona będzie wyłącznie tych Członków, którzy ratyfikację swą podali do zarejestrowania w Sekretariacie. Konwencja niniejsza wejdzie w życie dla każdego innego Członka od daty zarejestrowania jego ratyfikacji w Sekretariacie.

Art. 9.
Każdy Członek, ratyfikujący niniejszą Konwencję, zobowiązuje się z zastrzeżeniem przepisów art. 8, do wprowadzenia w życie jej przepisów najpóźniej dnia 1-go lipca 1922 roku i do powzięcia środków potrzebnych dla zapewnienia im skuteczności.

Art. 10.
Każdy Członek, który ratyfikował niniejszą Konwencję, może po upływie lat dziesięciu od daty pierwotnego jej wejścia w życie, wypowiedzieć ją aktem, który prześle do zarejestrowania Sekretarzowi Generalnemu Ligi Narodów. Takie wypowiedzenie nabiera mocy dopiero po upływie roku od daty zarejestrowania go przez Sekretariat.

Art. 11.
Co najmniej raz na lat dziesięć Rada Administracyjna Międzynarodowego Biura Pracy winna złożyć Konferencji Ogólnej sprawozdanie o stosowaniu niniejszej Konwencji, i rozpatrzyć potrzebę umieszczenia na porządku obrad Konferencji kwestii rewizji lub zmiany Konwencji.

Art. 12.
Za autentyczny tekst niniejszej Konwencji uznaje się obydwa jej brzmienia: francuskie i angielskie.