KONWENCJA Nr 15
MIEDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY

ustalająca najniższy wiek dopuszczania młodocianych do pracy w pomieszczeniach podpokładowych i w kotłowniach

Przyjęta dnia 11 listopada 1921 roku w Genewie
Data wejścia w życie: 20 listopada 1922 r.
Zrewidowana w 1973 r. przez Konwencję Nr 138.

Ogólna Konferencja Międzynarodowej Organizacji Pracy Ligi Narodów,

zwołana w Genewie przez Radę Administracyjną Międzynarodowego Biura Pracy i zgromadzona tam 25 października 1921 r. na swej trzeciej sesji,

postanowiwszy przyjąć różne wnioski, dotyczące zakazu zatrudniania osób poniżej lat 18 przy pracy w pomieszczeniach podpokładowych i w kotłowniach, która to kwestia stanowi część ósmego punktu porządku obrad sesji, i

doszedłszy do wniosku, że propozycje te winny być ujęte w formę projektu konwencji międzynarodowej,

przyjmuje następujący projekt Konwencji do ratyfikacji przez Członków Międzynarodowej Organizacji Pracy, zgodnie z postanowieniami Części XIII Traktatu Wersalskiego i odpowiednich Części innych Traktatów Pokoju.

Art. 1.
W rozumieniu Konwencji niniejszej wyraz "statek" oznacza wszelkie okręty lub statki jakiegokolwiek bądź rodzaju, używane w żegludze morskiej bez względu na to, czy są własnością publiczną czy prywatną z wyjątkiem statków wojennych.

Art. 2.
Młodociani poniżej lat 18 nie mogą być zatrudniani na statkach przy pracy w pomieszczeniach podpokładowych jako węglarze i palacze.

Art. 3.
Przepisy artykułu 2 nie będą miały zastosowania:
a) do pracy młodocianych na statkach szkolnych pod warunkiem, że praca ta będzie dozwolona i nadzorowana przez władzę publiczną;
b) do pracy na statkach poruszanych głównie nie za pomocą pary;
c) do pracy młodocianych, począwszy od lat 16, których zdatność fizyczna będzie stwierdzona przez oględziny lekarskie i którzy będą zatrudniani na statkach, odbywających żeglugę, wyłącznie wzdłuż wybrzeży Indii lub Japonii, z zastrzeżeniem przepisów wydanych po zasięgnięciu opinii najwybitniejszych organizacji pracodawców i robotników tych krajów.

Art. 4.
W wypadku, gdyby niezbędne było przyjęcie palacza lub węglarza w porcie, gdzie nie można znaleźć pracowników tej kategorii w wieku co najmniej lat 18, można będzie przyjąć do pracy młodocianych poniżej lat 18 a powyżej 16, w wypadku tym wszakże na miejsce jednego palacza lub węglarza winni być przyjęci dwaj młodociani.

Art. 5.
Dla ułatwienia kontroli nad stosowaniem postanowień niniejszej Konwencji, każdy kapitan lub pracodawca winien prowadzić rejestr zaciągowy wszystkich osób poniżej lat 18, pracujących na statku, ze wskazaniem daty ich urodzenia.

Art. 6.
Umowy najmu załogi winny zawierać streszczenie postanowień niniejszej Konwencji.

Art. 7.
Urzędowe ratyfikacje niniejszej Konwencji należy, zgodnie z warunkami, przewidzianymi w Części XIII Traktatu Wersalskiego i w odpowiednich Częściach innych Traktatów Pokoju, przesłać Sekretarzowi Generalnemu Ligi Narodów celem ich zarejestrowania.

Art. 8.
Konwencja niniejsza wejdzie w życie, gdy ratyfikacje dwóch Członków Międzynarodowej Organizacji Pracy zostaną zarejestrowane przez Sekretarza Generalnego. Będzie ona obowiązywała wyłącznie tych Członków, których ratyfikacja została zarejestrowana w Sekretariacie. Konwencja ta obowiązywać zacznie każdego innego Członka od daty zarejestrowania jego ratyfikacji w Sekretariacie.

Art. 9.
Gdy ratyfikacje dwóch Członków Międzynarodowej Organizacji Pracy zostaną zarejestrowane w Sekretariacie, Generalny Sekretarz Ligi Narodów poda ten fakt do wiadomości wszystkich Członków Międzynarodowej Organizacji Pracy. Zawiadomi on również Członków o zarejestrowaniu ratyfikacji przesłanych mu później przez innych Członków Organizacji.

Art. 10.
Każdy Członek, który ratyfikuje Konwencję niniejszą zobowiązuje się, z zastrzeżeniem postanowień artykułu 8, do stosowania przepisów artykułów 1, 2, 3, 4, 5 i 6 najpóźniej od 1 stycznia 1924 roku i do powzięcia środków celem zapewnienia im skuteczności.

Art. 11.
Każdy Członek Międzynarodowej Organizacji Pracy, który ratyfikuje niniejszą Konwencję, zobowiązuje się stosować ją w swoich koloniach, posiadłościach i protektoratach, zgodnie z postanowieniami artykułu 421 Traktatu Wersalskiego i odpowiednich artykułów innych Traktatów Pokoju.

Art. 12.
Każdy Członek, który ratyfikował niniejszą Konwencję , może po upływie lat dziesięciu od daty pierwotnego wejścia jej w życie wypowiedzieć ją aktem, który prześle do zarejestrowania Generalnemu Sekretarzowi Ligi Narodów. Wypowiedzenie to nabiera mocy dopiero po upływie roku od daty zarejestrowania go w Sekretariacie.

Art. 13.
Co najmniej raz na lat dziesięć Rada Administracyjna Międzynarodowego Biura Pracy winna złożyć Ogólnej Konferencji sprawozdanie o stosowaniu niniejszej Konwencji i rozpatrzyć potrzebę umieszczenia na porządku dziennym obrad Konferencji kwestii rewizji lub zmiany rzeczonej Konwencji.

Art. 14.
Za autentyczny tekst niniejszej Konwencji uznaje się obydwa jej brzmienia: francuskie i angielskie.