KONWENCJA Nr 25
MIEDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY

dotycząca ubezpieczenia na wypadek choroby pracowników rolnych

Data wejścia w życie: 15 lipca 1928 r.
Konwencja została zrewidowana w 1969 r. przez Konwencję Nr 130

Konferencja Ogólna Międzynarodowej Organizacji Pracy Ligi Narodów, zwołana w Genewie przez Radę Administracyjną Międzynarodowego Biura Pracy i zgromadzona tam w dniu 25 maja 1927 r. na dziesiątej sesji,

postanowiwszy przyjąć pewne wnioski, dotyczące ubezpieczenia na wypadek choroby pracowników rolnych, która to kwestia zawarta jest w pierwszym punkcie porządku dziennego sesji, i

postanowiwszy, że wnioski te mają być ujęte w formę projektu konwencji międzynarodowej,

przyjmuje dnia piętnastego czerwca tysiąc dziewięćset dwudziestego siódmego roku następujący projekt Konwencji do ratyfikacji przez członków Międzynarodowej Organizacji Pracy, stosownie do postanowień Części XIII Traktatu Wersalskiego i odpowiednich części innych Traktatów Pokoju:

Artykuł 1 Każdy Członek Międzynarodowej Organizacji Pracy, który ratyfikuje niniejszą Konwencję, zobowiązuje się do ustanowienia obowiązkowego ubezpieczenia na wypadek choroby dla pracowników rolnych, na warunkach co najmniej równych przewidzianym w niniejszej Konwencji.

Artykuł 2
1. Obowiązkowe ubezpieczenie na wypadek choroby ma zastosowanie do robotników, pracowników umysłowych i uczniów zatrudnionych w przedsiębiorstwach rolnych.
2. Jednakże każdy z Członków może przewidzieć w swym ustawodawstwie narodowym takie wyjątki, jakie uzna za konieczne, jeżeli chodzi o:
a) zatrudnienia krótkotrwałe, których okres nie przekracza granicy, która może być określona przez ustawodawstwo narodowe, zatrudnienia nieregularne nie związane z zawodem lub przedsiębiorstwem pracodawcy oraz zatrudnienia dorywcze i dodatkowe;
b) pracowników, których wynagrodzenie lub dochód przekracza granicę, która może być ustalona przez ustawodawstwo narodowe;
c) pracowników, którzy nie otrzymują wynagrodzenia w gotówce;
d) chałupników, których warunki pracy nic mogą być zrównane z warunkami pracy pracowników najemnych;
e) pracowników, w wieku poniżej lub powyżej granic, które może ustalić ustawodawstwo narodowe;
f) członków rodziny pracodawcy-
3. Poza tym mogą być wyłączeni z obowiązkowego ubezpieczenia na wypadek choroby osoby, które na podstawie ustawy, zarządzenia lub specjalnego statutu mają w przypadku choroby prawo do korzyści co najmniej równych, ogólnie biorąc korzyściom przewidzianym w niniejszej Konwencji.

Artykuł 3
1. Ubezpieczony, niezdolny do pracy wskutek nienormalnego stanu swego zdrowia fizycznego lub umysłowego, ma prawo do odszkodowania w gotówce co najmniej przez pierwsze dwadzieścia sześć tygodni niezdolności do pracy, licząc od pierwszego dnia, od którego przysługuje odszkodowanie.
2. Przyznanie odszkodowania może być uzależnione od wypełnienia przez ubezpieczonego okresu ubezpieczenia i od upływu okresu wyczekiwania, nie przekraczającego trzech dni.
3. Odszkodowanie może być zawieszone:
a) jeżeli ubezpieczony otrzymuje już skądinąd na podstawie ustawy i z powodu tej samej choroby inny zasiłek; zawieszenie może być całkowite lub częściowe, w zależności od tego, czy zasiłek ten będzie równy lub niższy od odszkodowania przewidzianego w niniejszym artykule;
b) jak długo ubezpieczony nie traci wskutek swej niezdolności do pracy dochodu normalnego z pracy lub jak długo utrzymywany jest na koszt funduszów ubezpieczenia albo funduszów publicznych; jednakże odszkodowanie ulegnie zawieszeniu tylko w części, jeżeli ubezpieczony, utrzymywany osobiście z powyższych środków, posiada na swym utrzymaniu członków rodziny;
c) jak długo ubezpieczony uchyla się bez uzasadnionych powodów od zastosowania się do przepisów lekarskich i zarządzeń co do zachowania się w czasie choroby lub jak długo ubezpieczony uchyla się bez upoważnienia i dobrowolnie od kontroli instytucji ubezpieczeniowej.
4. Odszkodowania można częściowo lub całkowicie odmówić w przypadku choroby spowodowanej rozmyślnym czynem ubezpieczonego.

Artykuł 4
1. Ubezpieczony ma prawo od początku choroby i co najmniej do upływu okresu przewidzianego dla otrzymywania odszkodowania do bezpłatnej opieki ze strony lekarza, należycie wykwalifikowanego, jak również do zaopatrzenia w środki lecznicze i terapeutyczne, wystarczające tak pod względem jakości, jak i ilości.
2. Jednakże może być nałożony na ubezpieczonego obowiązek ponoszenia w cześci kosztów opieki na warunkach określonych przez ustawodawstwo narodowe.
3. Opieka lekarska może być zawieszona na czas, w którym ubezpieczony uchyla się bez uzasadnionych powodów od zastosowania się do przepisów lekarskich lub do zarządzeń co do zachowania się w czasie choroby, albo zaniedbuje korzystanie z opieki przyznanej mu przez instytucję ubezpieczeniową.

Artykuł 5
Ustawodawstwo narodowe może dopuścić lub nakazać udzielanie opieki lekarskiej członkom rodziny ubezpieczonego, żyjącym w jego gospodarstwie i pozostającym na jego utrzymaniu; ustawodawstwo to określi warunki, na jakich opieka ta będzie mogła być udzielana.

Artykuł 6
1. Ubezpieczenie na wypadek choroby powinno być wykonywane przez autonomiczne instytucje, nie mające żadnych celów zysku i pozostające pod kontrolą administracyjną i finansową władz publicznych. Instytucje, powstałe z inicjatywy prywatnej, powinny być przedmiotem specjalnego uznania władz publicznych.
2. Ubezpieczeni powinni być dopuszczeni do udziału w kierowaniu autonomicznymi instytucjami ubezpieczenia na warunkach określonych przez ustawodawstwo narodowe.
3. Jednakże ubezpieczenie na wypadek choroby może być wykonywane bezpośrednio przez Państwo, jeżeli i jak długo wykonywanie tego ubezpieczenia przez autonomiczne instytucje byłoby trudne lub niemożliwe albo niewskazane z uwagi na warunki narodowe, a mianowicie z uwagi na niewystarczający rozwój organizacji zawodowych pracodawców i pracowników.

Artykuł 7
1. Ubezpieczeni i ich pracodawcy powinni brać udział w gromadzeniu środków finansowych ubezpieczenia na wypadek choroby.
2. Do ustawodawstwa narodowego należy ustalenie udziału finansowego wladz publicznych.

Artykuł 8
Ubezpieczonemu powinno być przyznawane prawo odwołania się w przypadku sporu dotyczącego jego prawa do świadczeń.

Artykuł 9
1. Państwa, które posiadają rozlegle terytoria słabo zaludnione, mogą nie stosować postanowień niniejszej Konwencji w częściach swego terytorium, gdzie wskutek słabego zaludnienia lub rzadkiego rozmieszczenia ludności oraz niewystarczających środków komunikacyjnych zorganizowanie ubezpieczenia na wypadek choroby stosownie do niniejszej Konwencji byłoby niemożliwe.
2. Państwa, które życzyłyby sobie skorzystać z upoważnienia niniejszego artykułu, powinny zawiadomić o swym zamiarze Sekretarza Generalnego Ligi Narodów jednocześnie z zakomunikowaniem o formalnym dokonaniu przez nie ratyfikacji Konwencji. Powinny one wskazać Międzynarodowemu Biuru Pracy części swych terytoriów, na których zastosują wymienione odchylenie, podając jednocześnie motywy swej decyzji.
3. W Europie przewidziane w niniejszym artykule odchylenie może być zastosowane tylko w Finlandii.

* * *

Artykuły 10-17: Postanowiema końcowe: jak w artykułach 11-18 Konwencji Nr 24.