KONWENCJA Nr 123
MIĘDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY
dotycząca najniższego wieku dopuszczania do pracy pod ziemią w kopalniach

Data wejścia w życie: 10 listopada 1967 r.
Zrewidowana w 1973 r. przez Konwencję Nr 138.

Konferencja Ogólna Międzynarodowej Organizacji Pracy, zwołana do Genewy przez Radę Administracyjną Międzynarodowego Biura Pracy i zebrana tam w dniu 2 czerwca 1965 r. na swej czterdziestej dziewiątej sesji;

postanowiwszy przyjąć niektóre wnioski dotyczące najniższego wieku dopuszczenia do pracy pod ziemią w kopalniach, która to sprawa stanowi czwarty punkt porządku dziennego sesji;

stwierdzając, że Konwencja dotycząca pracy kobiet pod ziemią, 1935 r., zabrania w zasadzie zatrudnienia jakiejkolwiek osoby płci żeńskiej, bez względu na jej wiek, do pracy pod ziemią w kopalniach;

stwierdzając, że Konwencja (zrewidowana) dotycząca najniższego wieku (przemysł), 1937 r., mająca zastosowanie do kopalń, przewiduje, iż dzieci w wieku poniżej piętnastu lat nie mogą być zatrudnione lub pracować w zakładach przemysłowych, państwowych i prywatnych lub w jednostkach im podległych;

stwierdzając, że konwencja ta głosi ponadto, że w stosunku do prac, które ze względu na swój charakter lub warunki, w jakich są wykonywane, stanowią zagrożenie dla życia, zdrowia lub moralności osób, które je wykonują, ustawy krajowe powinny bądź same ustalić granicę lub granice wieku powyżej piętnastu lat dla dopuszczenia do tych prac młodzieży i młodocianych, bądź przekazać właściwej władzy uprawnienie do dokonania tego określenia; biorąc pod uwagę charakter prac wykonywanych pod ziemią w kopalniach, zachodzi potrzeba przyjęcia międzynarodowych norm ustalających wiek dopuszczenia do tego rodzaju prac wyższy od piętnastu lat;

postanowiwszy, że normy te zostaną ujęte w formę konwencji międzynarodowej,

przyjmuje dnia dwudziestego drugiego czerwca tysiąc dziewięćset sześćdziesiątego piątego roku niniejszą Konwencję, która otrzyma nazwę Konwencji o najniższym wieku (pracę pod ziemią), 1965 r.:

Artykuł 1.

1. Przy stosowaniu niniejszej Konwencji, określenie "kopalnia" obejmuje każde przedsiębiorstwo, państwowe bądź prywatne, którego celem jest wydobywanie substancji znajdujących się pod ziemią, wymagające zatrudnienia ludzi pod ziemią.
2. Postanowienia niniejszej Konwencji, dotyczące zatrudnienia lub pracy pod ziemią w kopalniach, obejmują zatrudnienie lub pracę pod ziemią w kamieniołomach.

Artykuł 2.

1. Osoby, które nie osiągnęły ustalonego najniższego wieku, nie mogą być zatrudnione lub pracować pod ziemią w kopalniach.
2. Każdy Członek ratyfikujący niniejszą Konwencję powinien wymienić ten najniższy wiek w deklaracji załączonej do jego ratyfikacji.
3. Najniższy wiek nie może w żadnym wypadku być niższy od szesnastu lat.

Artykuł 3.

Każdy Członek, który ratyfikował niniejszą Konwencję, będzie mógł informować Dyrektora Generalnego Międzynarodowego Biura Pracy, przez złożenie późniejszej deklaracji, o podwyższeniu najniższego wieku podanego w momencie ratyfikacji.

Artykuł 4.

1. Właściwa władza powinna podjąć wszelkie niezbędne środki, łącznie z ustanowieniem odpowiedniego systemu sankcji, w celu zapewnienia skutecznego stosowania postanowień niniejszej Konwencji.
2. Każdy Członek ratyfikujący niniejszą Konwencję zobowiązuje się do ustanowienia odpowiedniego systemu inspekcji dla nadzorowania stosowania postanowień Konwencji lub do sprawdzenia, czy odpowiednia inspekcja jest prowadzona.
3. Ustawodawstwo krajowe powinno wskazać osoby odpowiedzialne za zapewnienie stosowania postanowień niniejszej Konwencji.
4. Pracodawca powinien prowadzić rejestry, udostępniane inspektorom, zawierające dane o każdej osobie zatrudnionej lub pracującej pod ziemią, której wiek jest wyższy o niepełne dwa lata od ustalonego najniższego wieku, a mianowicie:
a) datę urodzenia, w miarę możliwości należycie udokumentowaną;
b) datę zatrudnienia lub podjęcia po raz pierwszy pracy pod ziemią w przedsiębiorstwie.
5. Pracodawca powinien na żądanie przedstawicieli pracowników udostępniać im wykazy osób zatrudnionych lub pracujących pod ziemią, których wiek przekracza o niecałe dwa lata ustalony wiek najniższy; wykazy te powinny wskazywać datę urodzenia tych osób oraz datę, od której zostały one zatrudnione lub podjęły po raz pierwszy pracę pod ziemią w danym przedsiębiorstwie.

Artykuł 5.

Najniższy wiek dopuszczenia, który ma być określony zgodnie z artykułem 2 i 3 niniejszej Konwencji, powinien być ustalony w porozumieniu z zainteresowanymi i najbardziej reprezentatywnymi organizacjami pracodawców i pracowników.

* * *

Artykuły 6. – 13: Standardowe postanowienia końcowe1.

Powyższy tekst jest autentycznym tekstem Konwencji przyjętej należycie przez Konferencję Ogólną Międzynarodowej Organizacji Pracy na jej czterdziestej dziewiątej sesji, która odbyła się w Genewie i została ogłoszona za zamkniętą w dniu 23 czerwca 1965 r.

_________________________________________

1 Patrz Zalacznik I