Międzynarodowy Dzień Osób Niepełnosprawnych
3 grudnia 2002

NIEZALEŻNE ŻYCIE I PEWNOŚĆ ŚRODKÓW UTRZYMANIA

W Międzynarodowym Dniu Osób Niepełnosprawnych 2002 Międzynarodowa Organizacja Pracy z zadowoleniem wita temat tegorocznych obchodów - Niezależne Życie i Pewność Środków Utrzymania - mający kluczowe znaczenie dla osiągnięcia pełnego uczestnictwa, na zasadzie równości, dla ludzi niepełnosprawnych na całym świecie.

Ekonomiczne zabezpieczenie ludzi niepełnosprawnych jest kluczem do niezależnego życia i trwałości środków utrzymania. Na całym świecie ludzie niepełnosprawni uczestniczą i wnoszą swój udział do świata pracy. Zarówno kobiety jak i mężczyźni niepełnosprawni pracują na stanowiskach nie wymagających kwalifikacji jak i wymagających technicznych umiejętności, w zarządzaniu oraz uczestniczą w podejmowaniu decyzji. Wielu pracuje w sektorze nieformalnym. Praca pozwala człowiekowi zarobić na życie, utrzymać rodzinę, rozwijać system społeczny, osiągać szacunek dla siebie, wnosić wkład do jej lub jego wspólnoty i społeczeństwa.

Jeszcze wiele osób niepełnosprawnych nie ma możliwości pracy. W obszarze zatrudnienia, dostępne statystyki wskazują, że wskaźnik bezrobocia w 386 milionowej rzeszy niepełnosprawnych w wieku produkcyjnym1 jest dwa do trzy razy większy niż wśród wszystkich w tym samym wieku. W wyniku tego, wielu niepełnosprawnych żyje w nędzy, ich potencjalne możliwości są tracone - tak dla ich rodzin, dla pracodawców i dla całego społeczeństwa, a niezależne życie i pewność środków utrzymania jest nieosiągalne.

Co uniemożliwia niepełnosprawnym, którzy mogą i chcą pracować, uczestniczenie w aktywności zawodowej? Wiele przeszkód z którymi się oni spotykają szukając pracy i w samej pracy, wynika na równi jeśli nie więcej, ze społecznych barier niż z ich niepełnosprawności jako takiej. Przykłady obejmują bariery wynikające z:

Od wielu lat MOP promuje ekonomiczne wzmocnienie osób niepełnosprawnych, poprzez swoje Międzynarodowe Standardy Pracy, poprzez politykę poradnictwa pracy, poprzez swoje badania naukowe i publikacje, a także poprzez programy współpracy technicznej. Prawo do pracy oraz znaczenie ekonomicznej samodzielności jest wyrażone w Konwencji MOP dotyczącej Rehabilitacji Zawodowej i Zatrudnienia Osób Niepełnosprawnych, przyjętej w 1983 r. i obecnie ratyfikowanej przez 73 Państwa Członkowskie. Konwencja Nr 159, jak to powszechnie wiadomo, wymaga od krajów ratyfikujących ją, przyjęcia krajowej polityki rehabilitacji zawodowej, szkolenia i zatrudnienia osób niepełnosprawnych, opartej na zasadzie równości szans i równego traktowania oraz z podkreśleniem wpływu wspólnoty. Oczekuje się, że państwa usuną przeszkody, na które napotykają się niepełnosprawni, przez staranie się rozwijania pewności środków utrzymania poprzez krajową politykę wspierania działań pozwalających przekraczać te bariery.

Kodeks Działania MOP dotyczący Zarządzania Niepełnosprawnością w Miejscu Pracy, przyjęty w 2001 r. ponownie powtarza znaczenie usuwania przeszkód w rekrutacji, promocji, wstrzymywaniu pracy i powrocie do pracy, na które napotykają się niepełnosprawni oraz podkreśla znaczenie strony ekonomicznej dla zatrudnionych niepełnosprawnych, która staje się trudniejsza im więcej kobiet i mężczyzn niepełnosprawnych wchodzi na rynek pracy i demonstruje swoją zdolność do pracy.

Podkreślając Międzynarodowe Standardy Pracy dotyczące niepełnosprawności, wyrażamy przekonanie, że problemy, przed którymi stają niepełnosprawni są problemami, dotyczącymi praw człowieka, a problemy ekonomicznej samodzielności mają zasadnicze znaczenie dla niezależności życia i pewności środków utrzymania i winny być rozwiązywane w zakresie polityki rynku pracy, a nie w ramach osłon socjalnych. Rządy, organizacje pracodawców i związki zawodowe na równi, winny podjąć wysiłki w celu zapewnienia niezależnego życia i pewności środków utrzymania dla niepełnosprawnych.


T.W. 17.12.2002