ZALECENIE Nr 85
Sesja Konferencji: 32
MIĘDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY
dotyczące ochrony płacy.Konferencja Ogólna Międzynarodowej Organizacji Pracy,
zwołana do Genewy przez Radę Administracyjną Międzynarodowego Biura Pracy i zebrana tam w dniu 8 czerwca 1949 r. na trzydziestej drugiej sesji;
postanowiwszy przyjąć niektóre wnioski dotyczące ochrony płacy, która to sprawa stanowi siódmy punkt porządku dziennego sesji,
postanowiwszy, że wnioski te zostaną ujęte w formę zalecenia uzupełniającego Konwencję dotyczącą ochrony płacy, z 1949 r.,
przyjmuje dnia pierwszego lipca tysiąc dziewięćset czterdziestego dziewiątego roku następujące Zalecenie, które otrzyma nazwę: Zalecenie dotyczące ochrony płacy, z 1949 r.:
Konferencja zaleca, aby każdy Członek zastosował następujące postanowienia, gdy tylko pozwolą na to warunki krajowe, i składał Międzynarodowemu Biuru Pracy, zgodnie z życzeniem Rady Administracyjnej, sprawozdania o środkach podjętych dla ich wprowadzania w życie:
I. POTRĄCENIA Z PŁAC1. Należy podjąć wszelkie właściwe środki celem ograniczenia potrąceń z płac w takim stopniu, aby zabezpieczyć utrzymanie pracownika i jego rodziny.
2. 1) Potrącenia z płac z tytułu zwrotu za szkody lub straty wyrządzone produktom, dobrom lub urządzeniom pracodawcy, powinny być dozwolone jedynie wtedy, gdy nastąpiła szkoda lub strata i gdy można jasno ustalić, że pracownik jest za nie odpowiedzialny.
2) Wysokość tych potrąceń powinna być słuszna i nie powinna przekraczać rzeczywistej wartości szkody lub straty.
3) Przed podjęciem decyzji o dokonaniu takiego potrącenia, zainteresowany pracownik powinien mieć możność przedstawienia powodów, dla których potrącenie nie powinno być dokonane.3. Należy podjąć odpowiednie środki w celu ograniczenia potrąceń z płac, gdy chodzi o narzędzia, materiały lub sprzęt, dostarczone przez pracodawcę, w razie gdy te potrącenia:
a) są uznane za praktykę stosowaną w danym przemyśle lub zawodzie;
b) są przewidziane przez układ zbiorowy lub orzeczenie arbitrażowe;
c) są dozwolone w jakikolwiek inny sposób przez procedurę przyjętą w ustawodawstwie krajowym.
II. OKRESOWOŚĆ WYPŁAT ZAROBKÓW4. Maksymalne odstępy czasu dla wypłaty zarobków powinny być takie, aby zarobki były wypłacane:
a) co najmniej dwa razy na miesiąc, w odstępie nie przekraczającym szesnastu dni, gdy chodzi o pracowników, których zarobki obliczane są za godzinę, dzień lub tydzień;
b) co najmniej raz na miesiąc, gdy chodzi o osoby zatrudnione, którym wynagrodzenie obliczane jest za miesiąc lub za rok.5. 1) Gdy chodzi o pracowników, których zarobki obliczane są na podstawie pracy akordowej lub zależnie od wydajności, maksymalne odstępy czasu dla wypłaty zarobków powinny, w miarę możności, być ustalane w taki sposób, aby zarobki były wypłacane co najmniej dwa razy na miesiąc, w odstępie czasu nie przekraczającym szesnastu dni.
2) Gdy chodzi o pracowników zatrudnionych przy pracy, której wykonanie wymaga więcej niż dwa tygodnie i gdy zarobki ich są wypłacane w odstępach czasu nie ustalonych w inny sposób przez układ zbiorowy lub orzeczenie arbitrażowe, należy podjąć odpowiednie środki, aby:
a) były im wypłacane zaliczki na poczet zarobków przynajmniej dwa razy w miesiącu w odstępach czasu nie przekraczających szesnastu dni, proporcjonalnie do ilości wykonanej pracy;
b) ostateczne uregulowanie zarobków nastąpiło w ciągu dwu tygodni od zakończenia pracy.
III. ZAWIADAMIANIE PRACOWNIKÓW O WARUNKACH PŁAC6. Informacje o warunkach płac, jakie należy podawać do wiadomości pracowników, powinny w miarę potrzeby zawierać następujące dane:
a) stawki płac,
b) metodę obliczania płac;
c) okresowość wypłat;
d) miejsce wypłat;
e) warunki, na jakich mogą być dokonywane potrącenia.
IV. PŁACE I LISTY PŁAC7. We wszystkich właściwych przypadkach należy podać przy każdej wypłacie do wiadomości pracowników następujące informacje dotyczące danego okresu wypłaty, jeżeli informacje te mogą podlegać zmianom:
a) wysokość zarobku brutto;
b) wszelkie potrącenia, jakie zostały dokonane, ze wskazaniem powodów i wysokości tych potrąceń;
c) wysokość należnego zarobku netto.8. W odpowiednich przypadkach pracodawcy powinni prowadzić ewidencję wykazującą dla każdego pracownika informacje wymienione w poprzednim ustępie.
V. UDZIAŁ PRACOWNIKÓW W ZARZĄDZANIU PUNKTAMI ZAOPATRZENIA PRACOWNICZEGO9. Należy podjąć odpowiednie środki w celu popierania zarządzeń zapewniających udział przedstawicieli zainteresowanych pracowników, a w szczególności członków rad zakładowych i podobnych organów tam, gdzie one istnieją, w ogólnym zarządzaniu punktami zaopatrzenia pracowników lub podobnymi usługami tworzonymi w przedsiębiorstwie w celu sprzedaży towarów lub świadczenia usług pracownikom tego przedsiębiorstwa.