ZALECENIE Nr 188 MIĘDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY dotyczące prywatnych biur pośrednictwa pracy. Sesja Konferencji: 85 Konferencja Ogólna Międzynarodowej Organizacji Pracy, zwołana do Genewy przez Radę Administracyjną Międzynarodowego Biura Pracy i zebrana tam w dniu 3 czerwca 1997 r. na osiemdziesiątej piątej sesji, postanowiwszy przyjąć niektóre wnioski dotyczące rewizji Konwencji Nr 96 dotyczącej płatnych biur pośrednictwa pracy (zrewidowanej), z 1949 r., która to sprawa stanowi czwarty punkt porządku dziennego sesji, postanowiwszy, że wnioski te zostaną ujęte w formę zalecenia uzupełniającego Konwencję dotyczącą prywatnych biur pośrednictwa pracy, z 1997 r. przyjmuje dnia dziewiętnastego czerwca tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego siódmego roku następujące Zalecenie, które otrzyma nazwę; Zalecenie dotyczące prywatnych biur pośrednictwa pracy, z 1997 r. l. POSTANOWIENIA OGÓLNE 1. Postanowienia niniejszego Zalecenia uzupełniają postanowienia Konwencji dotyczącej prywatnych biur pośrednictwa pracy, z 1997 r. (zwanej dalej Konwencją) i powinny być stosowane w połączeniu z nimi, 2. 1. Organy trójstronne lub organizacje pracodawców i pracowników powinny być zaangażowane, tak daleko jak to możliwe, w formułowanie i realizację postanowień wprowadzających w życie Konwencję. 2. Gdzie jest to właściwe, ustawodawstwo krajowe i przepisy stosowane do prywatnych biur pośrednictwa pracy powinny być uzupełnione normami technicznymi, przewodnikami, kodeksami etyki, mechanizmami samo regulacyjnymi lub innymi sposobami zgodnymi z praktyką krajową. 3. Członkowie, w zakresie w jakim to właściwe i praktyczne, powinni wymieniać informacje i doświadczenia dotyczące wkładu prywatnych biur pośrednictwa pracy w funkcjonowanie rynku pracy i przekazywać je do Międzynarodowego Biura Pracy. 11. OCHRONA PRACOWNIKÓW 4. Członkowie powinni przyjąć wszelkie niezbędne i właściwe środki dla zapobiegania i eliminowania nieetycznych praktyk prywatnych biur pośrednictwa pracy. Środki te mogą obejmować ustawodawstwo lub przepisy ustanawiające kary, obejmujące zakaz angażowania się prywatnych biur pośrednictwa pracy w nieetyczne praktyki. 5. Pracownicy zatrudnieni przez prywatne biura pośrednictwa pracy określone w artykule 1.1 b) Konwencji powinni, gdzie to właściwe, posiadać pisemną umowę o pracę precyzującą okres i warunki zatrudnienia. Jako wymóg minimalny pracownicy ci powinni być poinformowani o warunkach zatrudnienia przed jego faktycznym rozpoczęciem. 6. Prywatne biura pośrednictwa pracy nie powinny udostępniać pracowników użytkownikowi przedsiębiorstwa dla zastąpienia pracowników tego przedsiębiorstwa, którzy wykonują swoje prawo do strajku. 7. Właściwa władza powinna zwalczać nieuczciwe praktyki reklamowe i wprowadzające w błąd ogłoszenia, w tym ogłoszenia o nieistniejących miejscach pracy. 8. Prywatne biura pośrednictwa pracy: a) nie powinny w sposób świadomy rekrutować, udostępniać ani zatrudniać pracowników do prac związanych z niedopuszczalnym niebezpieczeństwem lub ryzykiem, lub tam gdzie mogliby być narażeni na nadużycia lub jakiekolwiek dyskryminujące traktowanie, b) powinny poinformować pracowników migrujących, w zakresie w jakim to możliwe, w ich własnym lub znanym im języku, o charakterze oferowanego stanowiska i stosowanych okresach i warunkach zatrudnienia. 9. Prywatne biura pośrednictwa pracy powinny mieć zabronione lub w inny sposób uniemożliwione opracowywanie i publikowanie informacji o wolnych miejscach pracy lub ofert zatrudnienia w sposób, który bezpośrednio lub pośrednio prowadzi do dyskryminacji z takich powodów jak rasa, kolor skóry, płeć, wiek, wyznanie religijne, poglądy polityczne, pochodzenie narodowe, społeczne, etniczne, niepełnosprawność, status małżeński lub rodzinny, orientację seksualną lub członkostwo w organizacji pracowników. 10. Prywatne biura pośrednictwa pracy powinny być zachęcane do promowania równości w zatrudnieniu poprzez odpowiednie programy działań. 11. Prywatne biura pośrednictwa pracy powinny mieć zabronione rejestrowanie, w plikach komputerowych lub rejestrach, danych osobowych, które nie są wymagane przy ocenie uzdolnień osób ubiegających się o pracę, do której są lub mogą być rozważani. 12. 1. Prywatne biura pośrednictwa pracy powinny prze-chowywać dane osobowe pracowników jedynie tak długo, jak długo znajduje to usprawiedliwienie w określonych celach, dla których zostały one zebrane, lub tak długo jak życzy sobie tego pracownik, który pragnie pozostać na liście potencjalnych kandydatów do pracy. 2. Powinny zostać przyjęte środki, aby zapewnić pracownikom dostęp do ich wszystkich danych osobowych przetworzonych przez systemy automatyczne lub elektroniczne, lub przechowywanych na fiszkach. Środki te powinny obejmować prawo pracownika do wglądu i sprawdzenia kopii jakichkolwiek danych oraz do żądania, aby błędne lub niekompletne dane zostały usunięte lub poprawione. 3. Jeżeli nie jest to bezpośrednio związane z wymogami określonego zawodu i potwierdzone zgodą zainteresowanego pracownika, prywatne biura pośrednictwa pracy nie powinny wymagać, utrzymywać ani korzystać z informacji dotyczących stanu zdrowia pracownika lub korzystać z takich informacji w celu określenia czy pracownik jest właściwy do zatrudnienia, 13. Prywatne biura pośrednictwa pracy i właściwa władza powinny przyjąć środki w celu promowania korzystania z właściwych, sprawiedliwych i efektywnych metod selekcji. 14. Prywatne biura pośrednictwa pracy powinny mieć odpowiednio wykwalifikowany i przeszkolony personel. 15. Mając na względzie prawa i obowiązki określone przez prawo krajowe dotyczące rozwiązywania umów o pracę, prywatne biura pośrednictwa pracy świadczące usługi, o których mowa w artykule 1 ustęp 1 b) Konwencji, nie powinny: a) uniemożliwiać użytkownikowi przedsiębiorstwa wynajęcia pracownika biura do tego przeznaczonego, b) ograniczać mobilności zawodowej pracownika, c) nakładać kar na pracownika, który przyjmuje zatrudnienie w innym przedsiębiorstwie. IIl. STOSUNEK MIĘDZY PUBLICZNĄ SŁUŻBĄ ZATRUDNIENIA I PRYWATNYMI BIURAMI POŚREDNICTWA PRACY 16. Publiczna służba zatrudnienia i prywatne biura pośrednictwa pracy powinny być zachęcane do współpracy w odniesieniu do realizacji krajowej polityki na temat organizacji rynku pracy; w tym celu mogą być tworzone organy składające się z przedstawicieli publicznej służby zatrudnienia i prywatnych biur pośrednictwa pracy, jak również z przedstawicieli najbardziej reprezentatywnych organizacji pracodawców i pracowników. 17. Działania na rzecz promowania współpracy między publiczną służbą zatrudnienia i prywatnymi biurami pośrednictwa pracy mogłyby obejmować: a) sumowanie informacji i korzystanie ze wspólnej terminologii w celu poprawienia jasności funkcjonowania rynku pracy, b) wymianę informacji o wolnych miejscach pracy, c) uruchamianie wspólnych projektów, np. w dziedzinie szkolenia, d) zawieranie porozumień między publiczną służbą zatrudnienia i prywatnymi biurami pośrednictwa pracy dotyczących wykonywania pewnych działań, takich jak projekty integracji długotrwale bezrobotnych, e) szkolenie personelu, f) regularne konsultacje w celu poprawy profesjonalizmu praktyk.